Bart is 68 jaar en ongeneeslijk ziek. Hij is vanuit het ziekenhuis naar het hospice gegaan en wil nog graag een keer naar zijn huis. Wij haalden Bart op bij het hospice en na een korte rit kwamen we aan bij zijn woning, waar zijn vrouw en dochter hem al stonden op te wachten. Het werd een warm en gezellig samenzijn. Er werd gepraat, gelachen en herinneringen opgehaald, kortom het is gezellig. Maar het kostte Bart ook veel energie en daarom ging hij even rusten op de bank.
Na een tijdje voelde Bart zich weer wat sterker en sprak hij zijn volgende wens uit: nog één keer naar Egmond aan Zee om op de boulevard een visje te eten. Onderweg begon het te hagelen, maar precies op het moment dat we de ambulance uitstapten, brak de zon door. Samen genoten we van een heerlijke kibbeling en het prachtige uitzicht op de wilde zee.
Alsof dat nog niet genoeg was, had Bart nog één verzoek: of we langs konden gaan bij zijn oudste zus in Hoorn. Natuurlijk kon ook dat geregeld worden. Tijdens de rit kon Bart even uitrusten, zodat hij bij zijn zus nog rustig afscheid kon nemen.
Moe, maar dankbaar en blij dat hij de energie had gevonden om deze drie bijzondere wensen te vervullen, brachten we Bart en zijn vrouw weer terug naar het hospice.
Dit bericht ontvingen we van de vrouw van Bart:
‘Beste wensambulance,
Jullie hebben gisteren ons een onvergetelijk dag bezorgd. Ik heb in tijden Bart niet meer zo zien genieten. Er was alle tijd en rust voor ons om volop te genieten van ons uitstapje. Ons leven is zo klein geworden in de hospice en opeens maakte we weer deel uit van de “gewone ”wereld. Even gewoon thuis, een visje eten op het strand van Egmond (waar Bart bijna iedere week naar toe fietste) en zelfs even naar het nieuwe huis gaan kijken van zijn oudste zus in Hoorn. Het voelde bijna als vakantie.
Bedankt Bram en Carolien voor de goede zorg en fijne gesprekken.’
