Vandaag op pad met een lief gezin. Jonge vrouw, Jony met haar jeugdliefde, zijn al sinds 2001 bij elkaar en hebben een dochter van 18 jaar.
Ouders zijn als kind-zijnde ooit in de Apenheul geweest, maar met hun dochter nog nooit. Pas sinds februari weet Jony dat zij ziek is, behandeling sloeg helaas niet aan en belandde op de IC, waar zij te horen kreeg dat er geen behandelopties meer zijn.
Het goede contact met hun huisarts, resulteerde in het aanvragen van deze wens; ondanks dat ze veel gereisd hebben, van Thailand tot Tunesië, is een bezoek aan de Apenheul er nooit van gekomen. Dus daar gingen zij met de wensenambulance en wat een prachtige dag werd het.
De zon scheen volop, Jony gaf meerdere malen aan hoe fijn ze het vond en met rustpauzes om wat te drinken en van een ijsje te genieten slenterden we door het park. Her en der werden foto’s gemaakt, maar na bijna 4 uren was t plots klaar.
Althans zo voelde het voor haar. Zij vroeg of wij dit vaker zagen; jazeker, het genieten is met volle teugen, maar de bijkomende prikkels en indrukken maken het heel intens. Eenmaal terug bij de ambulance, vielen Jony en haar dochter als een blok in slaap.
Echtgenoot heeft er zeker ook van genoten, was er stil van, hij vond het een hele intense, maar mooie dag.