Vandaag hadden we het voorrecht om met Marc op pad te gaan. Hij had één laatste wens: nog één keer naar zijn huis in Vaassen, om daar samen te zijn met zijn vrouw en dochters. We haalden hem op uit het UMC Utrecht, waar zijn vrouw al enkele weken aan zijn zijde waakte. Samen reden we naar hun huis, waar zijn dochters van 13 en 15 jaar en zijn schoonzus ons al opwachtten.
Bij aankomst zette de chauffeur even de sirene aan, wat een emotioneel moment opleverde. De oudste dochter had een prachtige hartvormige taart gebakken, en de jongste had een armbandje gemaakt voor haar vader. Hun twee prachtige witte honden sprongen vrolijk op Marc af, blij om hem weer te zien.
Na een gezellige koffie besloten wij als vrijwilligers ons terug te trekken in de huiskamer, zodat het gezin in de tuin in alle rust quality time met elkaar kon doorbrengen. Deze momenten waren kostbaar, wetende dat dit het definitieve afscheid van zijn thuis zou zijn.
Na een kleine twee uur werd Marc vermoeid, en het was tijd om terug te keren naar het UMC. Hij nam afscheid van zijn vrouw en dochters, een zwaar en emotioneel moment. Zijn vrouw bleef thuis bij de kinderen, terwijl Marc’s zus hem begeleidde terug naar het ziekenhuis.
Deze middag was bijzonder en intens, een moment van afscheid dat veel emoties losmaakte. Maandag zal Marc verhuizen naar een hospice dichter bij hun huis, zodat zijn vrouw en kinderen makkelijker bij hem kunnen zijn in de tijd die nog rest. Het was een eer om hem op deze bijzondere dag bij te staan.