Monique is ziek en verblijft momenteel in een verzorgingstehuis omdat alleen wonen niet meer mogelijk is. Daarnaast is ze een paar weken geleden gevallen en heeft daarbij haar heup gebroken. Graag wil ze nog een keer naar Zandvoort om de plek waar zij graag kwam nog eens te bezoeken. En om nog even het zand te voelen en de zee te ruiken.
Ze zaten al op ons te wachten toen wij, Terry, Johan en André van WensenAmbulance Noord-Holland, op 1 april op de deur van haar kamer aanklopte.
We reden eerst naar Haarlem, naar de locatie waar haar geboortehuis heeft gestaan. Haar vader heeft bij Rijkswaterstaat gewerkt en woonde in een bedrijfswoning naast de opslag.
Het centrum van Zandvoort was de volgende bestemming. Daar vonden we een mooi plekje op het terras van de snackbar waar ze vroeger zo vaak kwam tijdens de familievakanties. Er werd voor iedereen patat besteld en gezamenlijk werd hiervan genoten in een mager zonnetje die langzaam door de wolken heen begon te schijnen. De zussen genoten hier zichtbaar van en hielden elkaars handen liefdevol vast.
Hierna liepen we met Monique op onze brancard een stuk door de winkelstraten van Zandvoort.
Vervolgens was het tijd voor het strand van Zandvoort. Ook hier was een plekje gereserveerd bij de strandtent waar ze vroeger ook vaak kwamen. Een mooi plekje in de zon en uit de wind achter glas. Er werden wat drankjes besteld en voor Monique een groot glas sinaasappellikeur. Ook hier genoot ze enorm van. We hebben ruim een uur van de zon, die inmiddels volop scheen, zitten te genieten.
Gelet op de conditie van Monique was het niet meer mogelijk om naar het strand te gaan. Om Monique toch nog te laten genieten van het zand en zeewater, vulde Johan twee lege drinkglazen met zand en zeewater.
Hierna brachten we Monique weer naar het verzorgingstehuis. Monique en haar zus dankbaar achterlatend met een Brammetje.
