Je komt uit Groningen, maar ligt in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam en weet dat je niet meer zult genezen. Je leven staat al maanden volledig op zijn kop door de progressie van de ziekte, je leeft tussen hoop en vrees. En dan overlijdt ook nog eens je vader. Natuurlijk wil je niets liever dan bij zijn uitvaart aanwezig zijn, in de omgeving van Deventer.
Dit was vorige week de harde realiteit voor Feike en zijn familie.
Binnen één dag hadden we alles geregeld. Joris en Joke haalden Feike op bij het AVL en hielpen hem in nette, passende kleding. Samen gingen zij op weg om waardig afscheid te nemen van zijn vader.
Het werd een indrukwekkend en tot in de puntjes verzorgd afscheid. Bijzonder was het om een klein kijkje te mogen krijgen in deze warme en liefdevolle familie. Aan het einde van de dienst deelden familieleden zelfs kaartjes uit met een QR-code waarmee gedoneerd kon worden aan de Wensenambulance. Hoe bijzonder is dat?
Maar deze week bleef niet bij dit afscheid.
Feike had namelijk nog een grote wens. Een wens waar hij al langere tijd mee bezig was, samen met Stichting No Guts No Glory: nog één keer naar Lowlands. Samen met zijn gezin en vaste vriendengroep, zoals ze dat al jarenlang deden.
Maar met de snelle lichamelijke achteruitgang was de grote vraag: zou dit nog wel mogelijk zijn?
Het werd spannend. De artsen moesten eerst toestemming geven. Uiteindelijk kreeg Feike groen licht om twee dagen naar Lowlands te gaan, onder één belangrijke voorwaarde: ’s avonds moest hij weer veilig terug zijn in het AVL.
En dus stonden er afgelopen weekend twee teams van de Wensenambulance klaar om samen met Feike het festivalleven te ervaren.
Met een prachtig muzikaal programma, volledig georganiseerd door No Guts No Glory en Lowlands, kwamen we zaterdag aan op het backstage-terrein. Daar wachtte Feike een warm onthaal door zijn vrienden, kinderen en familie.
Snel een hapje eten en daarna op naar het eerste optreden.
Op een speciaal EXTO-deck was, achter afzetlint, een plek voor de brancard gereserveerd. Wauw! Feike kon over iedereen heen kijken en had perfect zicht op het podium. Zichtbaar genietend begon zo zijn avond.
Voor het volgende optreden gingen we weer de ambulance in. Via het backstage-terrein reden we, onder escorte van Minke en Ellen, naar het volgende podium. Een echt VIP-treatment!
En gelukkig was er tussendoor ook nog een beetje tijd om het festivalterrein te verkennen. Want alleen dát is natuurlijk al een belevenis op zich.
Rond 23.00 uur was de energie echt op. Maar geen probleem, want de volgende dag stond Lowlands dag twee alweer op het programma!
Na een spannende terugrit, waarbij Joris en Melissa bijna nog twee herten als ‘roadkill’ konden toevoegen aan het avontuur 😉, werd Feike veilig en voldaan teruggebracht naar het AVL.
De tweede dag gingen Peter en Monique met Feike op pad. Dit keer waren zij al eerder op het festival aanwezig. Ook zij werden opnieuw warm ontvangen, met in het bijzonder Feikes moeder en zus. Wederom was alles tot in de puntjes geregeld.
Tussen de optredens door was er zelfs een bijzonder fotomoment geregeld met een professionele fotograaf, georganiseerd door No Guts No Glory. Een waardevolle herinnering aan een onvergetelijk weekend.
Iedereen vroeg zich af of Feike het zou volhouden tot het laatste optreden.
En ja… dat is gelukt!
Moe, maar ontzettend voldaan, reden we terug naar het AVL. Daar dook Feike met een smile van oor tot oor zijn bed in.
Van het verdriet van een laatste afscheid naar samen genieten van muziek, familie en vrienden. Twee uitersten, samengebracht in één bijzondere week.
Dankjewel Ellen, Niek en Kai van No Guts No Glory voor de fantastische samenwerking. Dankjewel Minke en iedereen van Lowlands die de EXTO-faciliteiten en nog zoveel meer mogelijk hebben gemaakt.
En natuurlijk een enorme dank aan alle vrijwilligers die zich hebben ingezet voor deze bijzondere, meerdaagse wens voor Feike.