Sommige laatste wensen zijn eenvoudig, maar tegelijkertijd van onschatbare waarde. Voor Leo was dat nog één keer de zon in de zee zien zakken, samen met zijn gezin.
Begin april fietste de 61-jarige Leo nog zonder zorgen naar zijn werk. Enkele weken later veranderde zijn leven echter volledig. Na verschillende onderzoeken kreeg hij te horen dat hij ernstig ziek was en dat een behandeling helaas niet meer mogelijk was. Bovendien verwachtten de artsen dat hij nog slechts enkele dagen tot enkele weken zou leven. Inmiddels zijn er twee maanden verstreken, maar zijn echtgenoot kan dit ingrijpende nieuws nog altijd nauwelijks bevatten. Dat is heel begrijpelijk.
Een dag vol liefde, herinneringen en samenzijn
Vrijwilligers André en Julia haalden Leo samen met zijn echtgenoot, hun zoon en dochter op bij het hospice waar hij verbleef. Zijn wens was helder en bijzonder: nog één keer samen naar het strand, genieten van een maaltijd, vliegeren, praten en vooral dicht bij elkaar zijn.
De familie koos bewust voor het strand van Noordwijk. Ook andere kinderen kwamen op eigen gelegenheid naar het strand, zodat vrijwel het hele gezin aanwezig kon zijn. Niemand wist vooraf hoe Leo deze bijzondere dag zou beleven, maar iedereen hoopte op een waardevol samenzijn.
Bij aankomst zijn de vrijwilligers hartelijk ontvangen door de reddingsbrigade. Medewerkers hielpen spontaan mee om Leo veilig van de ambulancebrancard naar de speciale strandbrancard over te brengen. Dankzij die hulp is hij comfortabel naar een rustige plek op het strand gebracht.
Kostbare momenten aan zee
Daar ontstonden herinneringen die de familie voor altijd zal koesteren. Er werd gevliegerd, gezwommen, gegeten, gelachen en vooral veel geknuffeld. Daarnaast zijn verhalen gedeeld en liefdevolle gesprekken gevoerd. Leo genoot zichtbaar van ieder moment samen met zijn dierbaren.
Door zijn ziekte was de linkerzijde van zijn lichaam verlamd geraakt. Juist daarom was het bijzonder dat hij tijdens de rit naar het strand voorzichtig zijn linkerhand weer kon bewegen. Dat onverwachte moment raakte zijn echtgenoot diep en bracht veel emoties teweeg.
De zon verdwijnt langzaam in de zee
Toen de avond naderde, begeleidden de vrijwilligers Leo terug naar de ambulance. Vanuit daar keek hij aandachtig naar de horizon, terwijl de zon langzaam in de zee verdween. Precies dat moment vormde zijn grootste wens.
Met een tevreden glimlach genoot Leo van de prachtige zonsondergang. Daarna brachten André en Julia hem rustig terug naar het hospice. Daar namen zij afscheid van een vermoeide, maar bovenal dankbare Leo en zijn familie.
Het was een lange en intensieve dag. Toch overheerste één gevoel bij iedereen: deze laatste wens was iedere minuut meer dan waard.
Volg ons, WensenAmbulance Noord-Holland, op Facebook en Instagram en like dit bericht. Zo helpt u mee om laatste wensen mogelijk te maken.
