Ruud had al jaren een vast uitje. Even bij IKEA een ontbijtje of koffie drinken met een vast groepje vrienden. Dat deed hij al meer dan dertig jaar en ongeveer drie keer per week.
En ondanks dat hij momenteel maar 5 minuten rijden van een IKEA vestiging verblijft kan hij dat niet meer zelfstandig doen. Heel erg graag wil hij nog een keertje naar IKEA om nog een keer zijn ontbijt vrienden te ontmoeten.
Netjes op de afgesproken tijd staan we met de ambulance voor de deur van het verzorgingstehuis waar Ruud verblijft. We gaan naar binnen en daar treffen we Ruud en Liesbeth, een vriendin, die met Ruud mee rijdt al aan.
Liesbeth had dit voor Ruud georganiseerd. Na kennis met Ruud te hebben gemaakt zorgen we dat hij comfortabel op onze brancard komt te liggen, een rolstoel is geen optie meer. Even later ligt hij bij ons in de ambulance en gaan we op weg naar de vestiging van IKEA waar hij een vast klant was.
Ruud vertelde dat hij altijd voor openingstijd al aanwezig was. En gingen de deuren open, dan snel naar boven naar het restaurant. Want dan kon hij naar zijn favoriete plekje aan het raam zodat hij mooi naar buiten kon kijken.
Bij IKEA waren ze op de hoogte van onze komst en er was een parkeerplek voor ons gereserveerd. En ook binnen in het restaurant was er voor Ruud en zijn vriendengroepje een grote plek vrij gemaakt bij de ramen waar hij altijd zo graag zat. Hierdoor konden ze ongestoord nog eenmaal gezellig met z’n allen konden genieten van een super grote gedekte tafel met ontbijt.
Om beurten kwamen zijn ontbijt vrienden even bij hem aanschuiven. Een knuffel, een woordje maar ook zo nu een dan een traan. En niet alleen van zijn vrienden, ook het personeel van het restaurant kwamen afscheid nemen. Als je daar al ruim dertig jaar komt bouw je toch een band met elkaar op.
Ook zijn (ex)vrouw, zoon en dochter kwamen ook nog even langs en schoven nog even bij het ontbijt aan. Ruud had het reuze naar zijn zin maar het was duidelijk te zien dat hij vermoeid raakte. We gingen met z’n allen naar beneden waar nog een groepsfoto werd gemaakt.
Hierna brachten we Ruud weer naar het verzorgingshuis. Lekker in zijn eigen bed met vriendin Liesbeth naast hem zaten ze nog even na te praten over deze bijzonder mooie wens.
